GEDICHTEN

De eeuwige seconde

Ik doe m´n ogen open
zie de wereld om me heen
en tussen duizend mensen
sta ik helemaal alleen.

Maar tussen duizend dromen
in de stilte van de nacht
ligt de eeuwige seconde
waar jij nu op mij wacht...

Erkenning

De zon beschijnt het water
een strakke glans
als gouden beeld van harmonie.

Tot volkomen onverwacht
in stilte naderbij gekomen,
een windvlaag als een diepe zucht
het oppervlak verstoort.
Als zichtbaar bewijs
temidden van de schoonheid,
een kring in het water
het gouden beeld verbroken.

En toch,
de zon speelt ermee,
zal de trilling niet ontkennen.
Zij beschijnt met zekerheid
de onderbreking van perfectie.
Niet teleurgesteld
dat de schoonheid van haar lichtspel
zo onaangekondigd werd verstoord.

En zie,
de rimpel breekt het licht
in meer dan duizend kleuren,
maakt van zichzelf op eigen kracht
een ongekende schittering.
Om vervolgens,
trots op zijn aanwezigheid,
erkend in zijn bestaan
langzaam weer tot rust te komen.

De stilte

Luister naar de Stilte
de klanken in jezelf;
de smaak van Angst?
alleen als jij dat wilt.

Luister naar de Stilte
de klanken in jezelf;
de geur van Verdriet?
alleen als jij dat wilt.

Luister naar de Stilte
de klanken in jezelf;
gevoel van Eenzaamheid?
alleen als jij dat wilt.

Maar luister naar de klanken
de Stilte in jezelf,
houd vast aan je vertrouwen
alleen als jij dat wilt.

Dus blijf erin geloven
de Stilte in jezelf;
dat zal jou kunnen leiden
alleen als JIJ dat wilt...

A new path will show...

My Life is like a mirror
for the one I was to be
stayed hidden deep inside of me.

But the mirror showed the perfect girl
the one I should have been
the strong one never seen

But then I smashed the shiny glass
it cut me like a knife
showing me, the broken pieces of my Life.

The image of the perfect girl
now surely would be gone
with the magic of the mirror undone.

But looking up, I realized
the girl remained strong
for the image in the mirror,

she was me....

she was me all along...

Vriend in tijd en ruimte

Altijd in mijn buurt geweest
altijd voelbaar achter mij gestaan
welke weg ik ook probeerde
altijd met mij meegegaan.

Heel even willen ontdekken
hoe het mij alleen zal vergaan
vergeten dat ik iemand nodig heb
die de wil heeft met mij mee te gaan.

Dan besluit ik achterom te kijken
ik draai me om en kijk hem aan
had Jij zoveel vertrouwen
om zó ver met mij mee te gaan?

Ik huil en sluit mijn ogen
alleen zo kan ik verstaan
degene die in tijd en ruimte
ervoor koos om altijd met mij mee te gaan.

De weg

Zonder weten opnieuw beginnen
een vage herinnering herkend,
zonder houvast op jezelf vertrouwen
de treden voor je nog onbekend.

Verleden uit het zicht verdwenen
de toekomst uit het oog verloren,
onzeker begonnen aan de weg
waar jij voor bent geboren.

Steeds verder zal je moeten gaan
zonder om te kunnen kijken,
om uiteindelijk te ontdekken
dat jij toch je doel hebt kunnen bereiken.

In Wezen

Eeuwen geleden
toen wij elkaar voor ´t eerst zagen,
hebben wij elkaar gezworen
de ander met ons mee te dragen.

Levens gingen voorbij
de één zich niet bewust,
dat in liefde heel zijn Wezen
nog altijd in de ander berust.

Maar na lang vervlogen dromen
onaangetast door tijd,
hebben wij teruggevonden
wat ons vroeger heeft bevrijd.

Nu wij elkaar weer in de ogen kijken
in het middelpunt van ons bestaan,
zullen wij kunnen begrijpen
de weg die wij moesten begaan.