2012... een belangrijk jaar voor Dymfna-Art, maar ook zeker voor míj, Paula Sauerbreij.
2012... Het jaar dat het bedrijfje Dymfna-Art, wat ik 7 jaar geleden met mijn vader opgestart heb dan echt officieel van mij is.
De meesten van jullie zullen nu denken: Maar het wás toch al jouw bedrijfje?
Ja, in zekere zin wel, maar daarvoor neem ik jullie even een paar jaartjes terug, naar 2004, toen het allemaal begon... ik neem jullie mee door
mijn eigen reis van 8 jaar Dymfna-Art...
Zoals op onze voorstel-pagina al staat, ben ik in 1997 in aanraking gekomen met encaustic art. Na een paar jaar dit zelf met heel veel enthousiasme te hebben gedaan, leek het mij leuk om (aangezien
de techniek nog relatief onbekend was) meer mensen hiermee in aanraking te laten komen, eigenlijk omdat iedereen die ik het liet zien, of zelf liet doen, er al snel ook zo enthousiast over was.
Ieder jaar ging ik met mijn vader in de zomer een dagje naar Valkenburg, gewoon een gezellig "vader-dochter-dagje". En op 1 van die jaarlijkse uitstapjes, dat was in 2004, kwamen we op het idee om ons een keer
in te schrijven voor een crea-beurs, om te kijken hoe dat zou gaan. Op onze voorstelpagina kun je lezen hoe dat verliep.
Omdat dit zo'n succes bleek hadden we toch het idee dat we er iets méér mee moesten, maar vooral wílden doen. Van het één kwam het ander, en in juni 2005 stond Dymfna-Art als officieel bedrijfje
ingeschreven bij de KvK.
Nu was het zo dat ik op dat moment in de ziektewet zat. Werken voor een baas ging mij niet altijd even goed af, wat door een behoorlijke onzekerheid aan de ene kant en extreme perfectionisme aan de andere kant
nog eens versterkt werd. Op dat moment had ik baantjes variërend van telemarketing tot werken in een astrologiewinkeltje en van hoofdleidster op een kinderdagverblijf tot verkoopster in een boekhandel.
Richting zat er dus niet echt in, en mede door een steeds sterker wordende faalangst kreeg ik steeds meer moeite om een baan vol te houden. Nu ben ik niet iemand die snel opgeeft, maar in 2005 kwam uiteindelijk
het moment dat ik "gewoon niet verder kon"... ik zat er helemaal doorheen. En nadat ik eerst een paar weken time-out van mijn werk had gekregen met het idee daarna weer terug te keren kwam ik er al snel achter
dat dit waarschijnlijk langer zou duren dan ik in eerste instantie dacht. En zo kwam ik na een aantal zware jaren doorworstelen uiteindelijk in de ziektewet, wat in 2007 overging in de WIA.
Het eerste jaar in de ziektewet viel niet mee. Het was een lange weg, een zware weg, met vallen en opstaan. Werken ging niet meer, maar omdat ik niet iemand ben die graag stil zit, probeerde ik toch altijd "nuttig" bezig te zijn.
Naast hier en daar vrijwilligerswerk, merkte ik dat ik ook heel veel plezier had in het bezig zijn met de beurzen waar ik op dat moment samen met mijn vader veel tijd in stopte. Daarom wilde ik dat stukje toch doorzetten,
en besloten we samen om "Dymfna-Art" verder op te zetten. Maar ik zat in de ziektewet, dus Dymfna-Art kon niet op mijn naam staan. En daarom schreven we ons in onder mijn vaders naam. En Dymfna-Art was een feit!
De taken waren mooi verdeeld, mijn vader regelde de contacten met leveranciers, ik had contact met de klanten, de beurzen en workshops deden we samen en met vallen en opstaan regelden we de administratie, financiën, etc.
En op die manier rolden we samen als het ware het "bedrijfsleven" in...
Nu was het zo dat ik zonder werk zat, en ik kon al mijn tijd en energie richten op het bedrijfje. Wat heb ik daar veel van geleerd! Ik had niet de stress en spanning van het moeten presteren, het moeten werken
onder een baas, en daardoor kon ik op mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, aan mezelf en het bedrijfje werken. Beetje bij beetje verschoven de taken van mijn vader naar mij. Uiteraard kwamen er ook moeilijke "leermomenten" voorbij, maar die hebben me alleen maar sterker gemaakt!
Ik leerde enorm veel bij (niet alleen in contacten met klanten en leveranciers, maar ook werken met de computer, het werken met Excel, het maken van een website in HTML, het opzetten van een basisadministratie, etc. etc.)
en zo gingen de jaren voorbij, waarin Dymfna-Art steeds groter werd en het mij heeft geholpen alles weer op een rijtje te krijgen.
Op een gegeven moment trok mijn vader (die zelf steeds minder tijd had door zijn eigen bezigheden) zich steeds meer terug, het bedrijfje runde ik in principe in mijn eentje, alleen de beurzen en workshops deden we nog samen.
Natuurlijk zat ik wel nog steeds in de WIA, en alhoewel ik netjes opgaf hoeveel tijd ik met het bedrijfje bezig was, wilde ik ook niet in de knoop met de regels komen. En dan komt het moment waar je een keuze moet maken.
Een belangrijke beslissing... Zo doorgaan, of de stoute schoenen aantrekken en naar het UWV stappen om te bespreken wat de mogelijkheden waren. Met het risico dat je weer "goedgekeurd" wordt en
weer in de molen van het solliciteren komt. Want probeer maar eens uit te leggen hoe het kan dat je zoveel tijd en energie kunt stoppen in dit werk (zo langzamerhand werd het met alles meegeteld een volledige werkweek) maar dat je niet kunt
solliciteren en voor een werkgever kunt werken. Voor mij was het duidelijk: zou ik weer moeten solliciteren en voor een werkgever werken dan hield ik dat een paar weken, met een beetje geluk een paar maanden vol, maar daarna zou het weer van voor
af aan beginnen. Maar zolang ik voor mezelf kan werken, zolang ik mijn eigen baas ben, kan ik net zo hard werken als ieder ander. Aan het werken ligt het niet. Dus tja... die afspraak bij het UWV... dat was een risico, beangstigend, onzeker, en bovenal een stap
die ik zo lang mogelijk probeerde uit te stellen.
Tot september dit jaar.
Een uur nadat ik het gebouw binnen was gelopen stond ik met een gevoel van opluchting, blijdschap, en 100.000 nieuwe ideeën weer buiten. De arbeidsdeskundige was zó onder de indruk van het enthousiasme waarmee ik over Dymfna-Art vertelde dat
die mij gelijk groen licht had gegeven om het bedrijfje op mijn naam te laten zetten zodat het officieel MIJN bedrijfje werd. Uiteraard hielp het ook mee dat ik kon laten zien wat ik de afgelopen jaren al bereikt had, de goede resultaten,
de grote klantenkring, in principe gewoon een zelfstandig opgezet, maar goedlopend bedrijfje. Dus eindelijk... geen onzekerheid meer of ik iets deed wat niet de bedoeling was, geen onzekerheid meer of ik ermee door mocht
gaan, en geen onzekerheid meer over het opnieuw in de sollicitatieplicht komen.... Dymfna-Art zou van mij worden! Mijn eigen bedrijfje, mijn eigen inkomen, eigen baas.
Per 1 januari zou Dymfna-Art op mijn naam staan.
Een hoop te regelen. Een hoop te doen. Er was nog één probleem.... vervoer! Ik had geen rijbewijs, en voor beurzen en workshops was ik altijd afhankelijk van anderen, meestal mijn vader of mijn vriend. Zou het bedrijfje op mijn naam komen te staan dan
had ik een rijbewijs nodig, en snel ook! Met een rijbewijs op zak zou ik vrij zijn om te ondernemen wat ik wilde.
En zo braken er een paar heftige maanden aan. Niet alleen het op orde krijgen van de overname van het bedrijfje, maar ook een theorie-examen te leren en hopelijk direct daarna praktijk. En tussen al het geregel en de beurzen door lukte het me
om 1 keer het theorie-examen te halen. Door naar de praktijk... ervoor gekozen om in 4 weken naar het examen toe te werken, dat betekende 4 à 5 dagen per week lessen, 2 à 3 uur per keer.
23 December, de dag van het examen... ik kan jullie vertellen dat ik die dag het mooiste kerstcadeau óóit heb gekregen: in 1 keer geslaagd, 2 dagen voor kerst mijn rijbewijs!!!
En dat was het laatste "puzzelstukje". Het laatste obstakel op mijn weg. De laatste hindernis die ik moest nemen om verder te kunnen. Om een periode die soms erg zwaar was definitief achter me te laten.
En nu kijk ik vooruit.... en ik zie een mooie toekomst voor mijn bedrijfje tegemoet. En ik wil IEDEREEN, alle klanten die de afgelopen jaren achter Dymfna-Art hebben gestaan, door alle lieve reacties, de mooie mailtjes, de bestellingen, het vertrouwen die jullie in
ons stelden, de fijne contacten en mooie ontmoetingen, héél erg bedanken, want door jullie heb ik al die tijd al mijn tijd en energie erin willen blijven steken. Kúnnen blijven steken! Jullie vertrouwen en positieve reacties worden echt
op prijs gesteld! En nu we dit nieuwe jaar in gaan, hoop ik dat jullie met mij mee willen, want ik weet zeker dat we er met z'n allen een KLEURRIJK, CREATIEF EN SPETTEREND nieuwjaar van gaan maken!!! Samen....
En ik wil toch ook op deze manier mijn vader, Roel, enorm bedanken voor de afgelopen 7 jaar... zonder jou had Dymfna-Art niet eens bestaan. Ik heb door de jaren heen zo ontzettend veel beleefd met je tijdens de beurzen en de
workshops! Zoveel leuke herinneringen....
Pap, dank je wel!
En dan wil ik mijn vader ook nog even aan het woord laten.....
Aan al onze klanten die wij in de afgelopen jaren hebben leren kennen:
Per 1 januari 2012 zal mijn rol bij Dymfna-Art veranderen. Een korte toelichting.
Zo’n 6 jaar geleden heeft Paula, na een paar jaar encaustic art als hobby beoefend te hebben, besloten hier serieuzer mee aan de slag gegaan. Serieuzer in de zin dat ze ambities kreeg om er een “bescheiden” bedrijfje van te maken.
Daar deed ik graag aan mee, niet alleen omdat ik het erg leuk vond om met mijn dochter samen op beurzen te staan, maar ook kon ik voor het vervoer zorgen, omdat Paula geen rijbewijs had. Zo hebben we jaren lang als duo heel gezellig
samengewerkt. En Dymfna-Art groeide en groeide, waarbij haar internetwinkel een steeds grotere rol bij ging spelen.
En nu komt Paula per 1 januari 2012 in een nieuwe fase. In december is Paula geslaagd voor haar rijbewijs en kan vanaf nu geheel zelfstandig haar transport van en naar de beurzen regelen. Daarnaast is haar vriend steeds nauwer
betrokken geraakt bij Dymfna-Art en minstens even enthousiast als ik, haar vader.
Dat enthousiasme haalde en haal ik vooral uit het plezier dat de klanten op de beurs beleven als ze aarzelend gaan proberen om een bijenwas tekening te maken. Meestal zeggen ze dan zoiets als: “zo mooi als die voorbeeldjes die hier
liggen zal ik het toch nooit kunnen, daar moet je vast heel lang voor oefenen”. En dan al doende een steeds verbaasder gezicht als ze zien wat er in een paar minuutjes onder hun handen groeit!!
En die permanente verbazing en plezier hoop ik nog vaak mee te maken als ik weer een dagje mee mag doen op een beurs.
Maar ondanks dat vind ik het nu een goed moment om mezelf meer naar de achtergrond te verplaatsen, mede omdat ik het privé best heel druk heb met gezin, sport, vrijwilligerswerk etc. Maar uiteraard blijf ik de ontwikkelingen bij
Dymfna-Art, volgens mij het meest klantvriendelijke bedrijf op het gebied van encaustic art in Nederland, intensief volgen.
Ik vond het altijd leuk om te zien hoe leuk onze klanten met ons meeleefden, de leuke mailtjes, alle leuke reacties, etc. Dat maakte het voor ons ook zo leuk om er zoveel tijd en energie in te stoppen. Dat hebben Paula en ik altijd
erg gewaardeerd en ik hoop dat jullie allemaal ook in dit nieuwe jaar met net zoveel enthousiasme achter Dymfna-Art (vanaf nu dus van Paula) blijven staan, en ik hoop jullie natuurlijk af en toe op de beurzen weer een keer tegen
te komen.
Iedereen heel erg bedankt voor jullie vertrouwen in ons, ik heb het al die jaren met heel veel plezier gedaan!
Alle klanten wens ik een heel mooi en schilderachtig 2012!
Roel Sauerbreij
Tot slot...
mijn vader zei het al, mijn vriend (Johan Jong) is steeds meer betrokken bij mijn bedrijfje. Een aantal van jullie hebben hem het afgelopen jaar al gezien op beurzen waar hij af en toe hielp.
Ik heb Johan eind 2008 leren kennen, en na ruim 3 jaar 2 keer per week met de trein heen en weer gereisd te hebben tussen Den Haag en Hoorn gaan we in juni 2012 samen wonen in Hoorn. 14 Juni gaan we trouwen! Vanaf dan zal Dymfna-Art dus ook
officieel in Hoorn gevestigd zijn.
Ik vind het ontzettend leuk dat hij zich naast zijn eigen werk zo inzet in mijn bedrijfje en dat we dit samen kunnen en willen delen.
Ik hoop dit nog heel lang samen met Johan te kunnen doen dus de komende jaren zullen jullie ook hem af en toe gaan zien op de beurzen waar wij staan.
Voor iedereen die Johan nog niet kent, dit is hem:
En dat is de reis van Dymfna-Art van 2004 naar 2012...
Ik hoop dat jullie, mijn vaste én toekomstige klanten, nog heel lang met mij "mee willen reizen".... Want het is een mooie reis geweest, en hij wordt alleen maar mooier!
Iedereen tot nu heel erg bedankt voor alle leuke reacties en op naar een nieuw, kleurrijk, creatief nieuw jaar !!!